Emeklinin maaşının hangi gün yattığı, bu ülkede artık kolay bir takvim bilgisi değil; hayatın şahsen kendisidir. Zira milyonlarca emekli için o gün, ayın kaçında nefes alınacağını belirler. Kiranın yatacağı gün, elektrik faturasının son ödeme tarihi, eczaneye gidilip gidilemeyeceği… Hepsi o maaş gününe bağlanmış durumda.
Bugün SSK, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı emeklileri maaşlarını birebir gün almıyor. Her biri farklı bir ödeme takvimiyle ilerliyor.
SSK emeklilerinde ödeme günleri ayın 17’sinden başlıyor, 26’sına kadar uzanıyor. Bağ-Kur emeklilerinde ise maaşlar ayın 25’i ile 28’i ortasında yatıyor. Emekli Sandığı emeklileri için maaşlar ayın 1’i ile 5’i ortasında ödeniyor.
Ancak asıl sıkıntı, maaşın hangi gün yattığından daha büyük.
Asıl problem, yatan paranın yetmemesi.
Emekli maaşı Türkiye’de uzun vakittir geçim sağlamaktan çıkmış, adım adım bir “hayatta kalma” imtihanına dönüşmüştür. Market raflarında fiyatlar her gün değişirken, kiralar bir memleket gerçeği olmaktan çıkıp bir kabusa dönüşürken, ilaç katkı hisseleri ve ulaşım sarfiyatları katlanırken; emeklinin maaşı bu hayatın gerisinde kalmaktadır.
Bu yüzden son devirde “en düşük emekli maaşı 20.000 TL olsun” tartışması gündeme getiriliyor. Lakin burada çok kıymetli bir itiraz var: Emeklinin hakkı, 20.000 TL üzere bir sayıya sıkıştırılamaz. Emeklilik; bir ömrün emeğinin karşılığıdır, pazarlık konusu değildir. Bugün milyonlarca emekli, yalnızca sayı duymak değil, insanca hayat talep etmektedir. Münasebetiyle sıkıntı “şu kadar olsun” değil; emeklinin insan onuruna yakışır bir gelir düzeyine kavuşmasıdır.
Şimdi gelelim kritik noktaya…
Eğer bu hususta hazırlanacak kanun teklifi vaktinde yasalaşmazsa, Ocak ayında yapılması gereken artış emeklinin maaşına birebir ay içinde yansımayabilir. Bu durumda Ocak ayındaki maaşlar eski fiyattan ödenir, yeni düzenlemenin getireceği farklar ise takip eden ayda, yani Şubat ayında emeklilerin hesabına yatırılır.
Bu ne demektir?
Bu, emeklinin bir ayı daha eksilerek yaşaması demektir. Bir ay daha borçla çevirmesi demektir. Bir ay daha markette “bugün bunu almayayım” demesi demektir. Bir ay daha eczanede “sonra alırım” diye geri dönmesi demektir. Zira emekli için geç gelen her hak, eksik gelen bir haktır.
Sosyal devlet dediğimiz şey, yalnızca bir düzenleme yapmak değildir. Toplumsal devlet, o düzenlemenin emeklinin hayatına vaktinde ve gerçek manada dokunmasıdır. Emeklinin hakkını geciktirmek; sayıları büyütmekten çok daha ağır bir problemdir. Zira emekli, gecikmeyi cebinde değil, hayatında hisseder.
Bugün emekli ayın 17’sini, 25’ini, 28’ini beklerken aslında şunu bekliyor: Bir ömrün karşılığının verilmesini… İnsanca yaşamayı… Emeğinin yok sayılmamasını…
Ve herkes bilsin: Emekli artık sabırla değil, hesapla yaşıyor. Ayı nasıl tamamlayacağını, hangi borcu erteleyeceğini, hangi gereksiniminden vazgeçeceğini hesaplıyor.
Oysa emeklilik, hesap yaparak yaşanacak bir periyot olmamalı.
Emeklilik, dinlenme hakkıdır.
Emeklilik, bir ömrün onurudur.
Emeklilik, yoksulluğun ismi olamaz.
Kaynak: Halk TV
