Emekliye 20 bin lira “müjde” deniliyor.
Peki o parayla emekli nerede huzur bulacak?
İşçi ve Bağ-Kur emeklisine yansıtılan artırım oranı konuşuluyor: yüzde 12,19.
Memur emeklisine: yüzde 18,61.
Şimdi tıpkı devirde yaşlı bakımının, huzurevinin, hayatın en kırılgan evresinin artırımına bakalım.
İstanbul’da 2026 özel huzurevi fiyat tespitinde artış oranı yüzde 35.
Taban fiyat 20.250 TL + KDV.
Yani 22.275 TL.
Burada sorun yalnızca sayı değil.
Bu, devletin önümüze koyduğu çıplak bir gerçek: Emeklinin geliri ile yaşlı bakımının maliyeti birbirinden kopmuş durumda.
Bir yanda “en düşük emekli maaşı 20 bin” tartışması; öte yanda “taban” diye başlayan, KDV eklenince 22 bini aşan huzurevi fiyatı.
Demek ki emekli, “huzur” ararsa maaşı yetmiyor.
Daha acısı şu: “Taban ücret” birçok vakit gerçek hayatın tabanı değil.
Sektörde bu sayı, birçok yerde sırf bir giriş eşiğine dönüşüyor. Odanın koşulu, bakım seviyesi, sıhhat hizmeti, toplumsal alanlar, işçi yoğunluğu derken fiyatlar üst tırmanıyor.
Kâğıt üzerinde taban var; hayatın içinde huzur yok.
Peki devlet huzurevleri?
İşte asıl kırılma burada. Zira problem “özel huzurevleri pahalı” cümlesinde bitmiyor.
Devlet huzurevlerinin sayısı ve kapasitesi, artan yaşlı nüfusun ve ağırlaşan ekonomik şartların karşısında yetersiz kalıyor. Başvuran çok, yer hudutlu. Bekleme listeleri uzuyor. Birçok aile “sıra var” denilerek aylarca, kimi vakit daha uzun müddetlerle beklemek zorunda kalıyor.
Oysa yaşlılık beklemiyor.
Hastalık beklemiyor.
Yalnızlık hiç beklemiyor.
Bugün emeklinin, yaşlının dramı şu:
Kendi meskeninde tek başına kalamıyor; fakat gidecek inançlı bir yer de bulamıyor.
Kiralar yüksek.
Evde bakım maliyetli.
Özel huzurevi kıymetli.
Devlet huzurevi ise kapasite baskısı altında.
Ve bu tablo bize şunu söylüyor: Bu ülkede yaşlanmak, giderek bir “maliyet kalemi” üzere görülüyor. Halbuki yaşlılar bir ülkenin yükü değil, hafızasıdır. Bir ülkenin medeniyeti, gökdelenleriyle değil; yaşlısına sunduğu itimatla ölçülür.
Yüzde 12–18 bandındaki emekli artışlarıyla yüzde 35’lik huzurevi artırımını yan yana koyduğunuzda ortaya çıkan şey matematik değil, vicdandır.
Emekli yıllarca çalıştı, üretti, prim ödedi, vergi verdi.
Bugün devletten lütuf istemiyor; hakkını istiyor: İnsanca yaşlanma hakkını.
Ama biz yaşlıya “huzur”u bile fatura kalemi olarak sunuyoruz.
KDV’li bir bedelin içine sıkıştırıyoruz.
Bu ülkede emeklinin huzuru çoktan kaçtı.
Kaynak: Halk TV
